هنگامی که درب های بقیع بعد از نماز صبح و عصر گشوده می شود، خیل زایران کشورهای مختلف با رنگ و نژادهای گوناگون را می بینی که وجه مشترکشان عشق به اسلام است و لاغیر.
این جمعیت عظیم، سر از پا نشناخته و بی توجه به هیاهوهای تبلیغاتی برخی گروه ها، از پله های این قبرستان بزرگ و تاریخی بالا می روند و می خواهند روز خود را بعد از زیارت رسول الله (ص) با زیارت معصومان بقیع(ع) آغاز کنند.
از درهای این قبرستان وارد فضایی می شوی که جمعیت متوقف شده اند و پیر و جوان در این قبرستانی که مقبره های آن نام و نشانی ندارد، موقعیت خاصی را مورد توجه قرار داده اند و وقتی جلوتر می روی، از پشت حصارهای آهنی، قسمتی از بقیع را می بینی که در کنار دیواری سنگ چین از سایر قبرستان جدا شده است.
مدیری از کاروان های ایرانی که پشت سرم قرار داشت، برای گروه خود این گونه توضیح می داد که قبر سمت راست شما که کمی با بقیه فاصله دارد، قبر “فاطمه بنت اسد” مادر گرامی امیر مومنان “علی ابن ابی طالب”(ع) است. همو که دیوار کعبه برایش شکافته شد و پا در آن منزل مقصود نهاد و فرزندی از او متولد شد که اسد الله الغالب نام گرفت.
پس از آن، ادامه داد: اولین قبر از سمت راست در مجموع قبور چهارگانه ائمه بقیع که با چهار سنگ مشخص شده است، مربوط به امام حسن مجتبی،کریم اهل بیت(ع)، است.
او درباره چرایی کریم نامیده شدن امام حسن(ع) نیز توضیح داد و گفت: برای این که او قبل از آنی که حاجت بخواهی، جواب می دهد.
و باز در ادامه قبر دوم را معرفی کرد که متعلق به زین العابدین “علی ابن الحسین” (ع) است. همو که یادگار واقعه سال ۶۱ هجری در صحرای کربلا بود و به هنگام ورود به مدینه فرمود: ” به اسلام ضربه‌ی بزرگی وارد شده و حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السّلام و خاندانش کشته شدند، زنان و کودکانش اسیر گردیدند، و سر او را بر نیزه زدند و در شهرها گرداندند. این مصیبتی است که همانند ندارد.
ای مردم! کدام یک از شما بعد از قتل او شادی می‌کند؟ یا کدام چشم اشک نمی‌ریزد و در ریختن آن بخل می‌ورزد؟ آسمان‌های هفتگانه در قتل او گریستند و در عزای او ماتم گرفتند و دریاها با امواج خود بر او زاری کردند. همه‌ی ذرات زمین، درختان و شاخ و برگشان، ماهیان دریاها، ملائکه مقرّب الهی و تمامی اهل آسمان‌ها برای او گریستند.
ای مردم! ما همچون فرزندان ترک و کابل، رانده شدیم، از هم پراکنده شدیم، حامی و یاوری نداشتیم و از وطن خود دور افتادیم؛ در حالی که نه جرمی مرتکب شده بودیم، نه کار زشتی از ما سر زده بود و نه ضربه‌ای به اسلام زده بودیم.
آری، مانند این واقعه را در روزگار پدران خود نشنیده بودیم و این امری نوظهور و بدعتی جدید بود.
قسم به خدای، اگر پیامبر به جای اینکه به آنها سفارش کند مراعات حال ما را بکنند، سفارش می‌کرد با ما بجنگند، بدتر از کاری که با ما کردند، نمی‌توانستند! انا لله و انا الیه راجعون.
چه مصیبت بزرگی، و چه فاجعه دردناک و ناگوار و تلخ و جانسوزی! ما همه‌ی این مصایب را به حساب خدا منظور می‌کنیم، چرا که او شکست ناپذیر و انتقام‌گیرنده است.”
با شنیدن نام کربلا و بیان واقعه عاشورا و آن چه که بر اهل بیت عصمت و طهارت(ع) روا شده بود، کسی قادر به جلوگیری از اشک خود نبود و این آه برآمده از دل، بی اختیار از دیدگان جاری می شد.
دل ها، روانه کربلا شده بود که قبر سومین معصوم بقیع معرفی شد. او هم یادگاری از کربلا بود و همراه پدر بزرگوارش، شاهد ذبح شدن جد مظلوم و شهیدش بود.
او دیده بود که چه ها بر کشتگان کربلا رفته بود و اسبانی که بر اجساد مطهر تازانده شده بودند. آری امام “محمد باقر”(ع) کودکی بود که رنج اسارت را دید و در یاد خود داشت هر آن چه که زمین و آسمان نمونه مصیبت آن را ندیده بود.
و حال نوبت معرفی چهارمین امام مدفون در بقیع رسیده بود. امامی که با دنباله روی سیره و منش اجداد و پدر بزرگوارش به ترویج و توسعه علم پرداخت و در مکتبش هزاران شاگرد آشنا به معارف الهی تربیت شدند.
قبر امام جعفر صادق(ع) در مجموعه این چهار قبر، در سمت چپ قرار داشت و این جا بود که دیگر بوی حرم رضوی شنیده می شد. راهنمایی که توضیح می داد نیز، دل های سوخته از داغ کربلا و ائمه بقیع را به حرم امام رضا(ع) برد.
بردن نام آن حضرت، روح و روان هر زایر عاشق اهل بیت(ع) را متوجه کشور عزیزمان، ایران اسلامی، می کرد و به یاد می آوردند که چگونه همچون نگینی، ضریح مطهر امام رضا(ع) را در برگرفته و گرداگردش عرض ارادت می کردند.
اما وقتی به خود می آمدند، آن چه می دیدند، غربت بود و گوهرهایی که در دل خاک مدفون شده بودند.
این جا دیگر نه بارگاهی بود و نه چراغی، نه شمعی و نه اجازه ای برای دربرگرفتن قبور مطهر.
تبلیغاتی که علیه شیعیان و ارادت آن ها به ساحت رسول الله(ص) و خاندان پاکش می شد، دل انسان را به درد می آورد و زایر دلخسته از غربت اهل بیت(ع) می بایست، زخم زبان های این گروه را نیز بشنود اما برای حفظ وحدت و جلوگیری از سوء استفاده دشمن مشترک مسلمانان به صبر مقتدایشان علی(ع) اقتدا کنند.
سخنانی که شیعیان و دوستداران اهل بیت(ع) را به کفر و گناه متهم و بلندگوهای قبرستان بقیع، آن را به زبان های انگلیسی، اردو، عربی و فارسی پخش می کرد.
هر کسی هم که دستی به در و دیوار این قبرستان می گذاشت یا حتی اگر تکیه می داد، از سوی ماموران مستقر در بقیع مورد ماخذه قرار می گرفت و حتی دیدم که کار به هدایت یکی از زایران به مقر ماموران نیز کشیده شد.
بعد از زیارت معصومین بقیع (ع)، مادر و همسر حضرت امیر(ع) و عباس عموی پیامبر اعظم(ص) با دیدن حضور پررنگ خیل مشتاقان برای زیارت قبور معصومین(ع) در بقیع، شادی را در دل ها بر انگیخته شد و بار دیگر این آیه شریفه را با خود زمزمه کردم: “اذا جاء نصر الله و الفتح، و رایت الناس یدخلون فی دین الله افواجا”.